— Saat kaçta bitsin? — İki. — Fotoğraftaki sen misin? — Evet. — İskele tarafı olur mu? — Lobide beklemem. Numarayı yaz.
Asansör. Üçüncü kat. Koridor taş gibi soğuk. Kadın kapıyı tam açmaz, aralıktan bakar, içeri alır. Mont askıya gitmez; sandalyenin sırtına atılır.
— Çay? — Yok. — Konuşacak mıyız? — Gerekmez.
Perde göle bakacak kadar aralık kalır. Dışarıda Van Gölü’nün karanlığı, içeride televizyonun kapanmamış kırmızı noktası. Van escort diye arattığı şey bu odaya sığar: az ışık, az söz, net süre.
— Edremit’ten mi? — Sorma. — Peki.
Kar yağmaz. Şehir zaten sessiz durur. Yatak çerçevesi hafif oynar, sonra durur. Konuşulan sınırın dışına bir cümle bile çıkmaz. Sabaha karşı musluk bir kez açılır, bir kez kapanır.
— Kartı bırakayım mı? — Bırakma. — Tekrar gelirsem? — Aynı yerden yaz.
Kapı kapanır. Koridorda bir valiz tekerleği geçer. Adam iskele yoluna inmeden önce camı siler. Telefonda sohbet yoktur. Haritada iğne yoktur. Van escort geceyi böyle tutar: gölün soğuk nefesi dışarıda kalır, odada yalnızca iki saat ve iki cümle durur.
Arabayı çalıştırır. Tuşba levhası yanıp söner. Geriye bakmaz. Lobideki görevli başını kaldırmaz. Şehir, gündüzkü gibi yeniden çay ocakları ve uzun yol olur. Gece ise o iki cümlenin arasında incelir ve biter.
Sabah ezanı İskele’den önce suya düşer. Adam iskele taşında durur, elleri ceplerinde, nefesinin buharı kısa…